چشم، دریچه دل و اندیشه انسان است. اگر ما چگونه نگریستن را یاد بگیریم و چگونه دیدن را تجربه کنیم، چشم، چشمه امید و ایمان می‏شود و نگاه ما، عبادت و سبب رشد و تکامل خواهدشد؛ اما اگر آن را رها کنیم، به هرچه هوا و هوس دستور داده، زیان‏های متعدد و گناهان ناخواسته‌ای را به ما تحمیل می‌کند. مگر فاصله نگاه تا گناه چه قدر است؟ 

چشم چرانی همان طور که بر مرد حرام است، بر زن نیز حرام است. نگاه به نامحرم، بذر گناه و شهوت را در دل آدمی می‏نشاند و او را به فتنه می‏اندازد و به همین خاطر است که قرآن دستور غض بصر (چشم پوشی) می‏دهد. (نور، آیه ۲۳)

چشم، دروازه قلب و روح است و هر چه دیده بیند، دل کند یاد. کمترین کوتاهی در چشم پوشی از نگاه به نامحرم، تیری مسموم از سوی شیطان است و چشم، دل را به دنبال خود می‏کشد و قلب، عقل انسان را نشانه گرفته، دل و فکر او را مشغول می‌کند و به دنبال آن، غریزه را مشتعل می‏کند و از آن پس، فتنه‏هایی به دنبال می‏آورد که گاهی جبران ناپذیر است.

:ادامه مطلب:

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم اردیبهشت ۱۳۹۱ساعت توسط مجنون کربلا| |